Iedere man kent dat vre-se-lij-ke moment in een relatie waarop zijn vrouw vraagt: hoe zie ik er uit? Vrouwen lijken maar niet te kunnen bevatten dat deze vraag alle mannelijke vermogens te boven gaat. Het goede antwoord, heren, dat weten wij allemaal, laten we eerlijk zijn, bestaat niet. Ik ben gezegend met een vrouw over wie ik met de hand op mijn hart kan zeggen dat ik haar de aantrekkelijkste vrouw vind die ik ooit ben tegen gekomen. Ze doet iets met mij. Of iets. Ze doet heel veel met mij. Ik kijk mijn ogen uit, elke dag. Als ik naar haar kijk, beginnen binnen in mij kindertjes te huppelen. En soms glimlacht ze en gelooft ze me als ik het zeg.

We kunnen er natuurlijk heel lang over praten. Of kort. Vrouwen liever heel erg uitgebreid, gezellig en lang. Mannen liever, ehh, niet. Maar als we alles bij elkaar optellen, van elkaar aftrekken, even delen en worteltrekken, dan blijft er in vrouwenland maar één echte hobby over. Praten. Dames, dames. Wat kunnen jullie praten. Over alles. Echt alles. En ontkennen heeft geen zin: ik zit elke dag in de trein.

Ooit, als ik terug kijk op mijn lange, diepdoorleefde tijd op aarde, zal ik één ding kunnen zeggen: het was mooi, het was goed, en echt veel geld had ik nooit. Geld heb ik namelijk niet. Nooit gehad ook. Tegelijk zorg ik ook altijd precies zo goed voor mezelf dat het water me nooit aan de lippen komt te staan.

Ik had er laatst een interessante discussie over. Kunnen mannen en vrouwen vrienden zijn? Gewoon vrienden. Niet vrienden met wat extra.